Od czasu do czasu każdy ma prawo mieć zgagę, ale jeśli występuje ona częściej niż dwa razy w tygodniu to trzeba naprawdę zastanowić się, dlaczego tak się dzieje…
Chcąc uchronić się przed tą nieprzyjemną dolegliwością trzeba po prostu spełnić parę warunków. Jednym z nich jest nieprzeciążąnie żołądka przed snem. Nie można najadać się za dużo przed nocnym wypoczynkiem (zwłaszcza ciężkie,tłuste potrawy przyczyniają się do powstawania zgagi.). W ciągu dnia,ludzie mający skłonności do tej dolegliwości, powinny jeść często, ale nie za duże porcje. Powinny także unikać gotowego jedzenia ( tak popularnego ostatnio – tylko do podgrzania) oraz zup i sosów w proszku. Produkty te zawierają druzo konserwantów i ulepszaczy, które mogą powodować nadmierne wydzielanie w żołądku kwasu solnego, co bezpośrednio wiąże się z powstawaniem zgagi. Napełniony żołądek wypycha treść do góry i stąd gniecenie w tak zwanym „dołku”, a nawet treść żołądkowa może cofnąć się aż do jamy ustnej, to już jest bardzo nieprzyjemne ( niesmak w ustach, przykry zapach, a gdy to powtarza się częściej nawet uszkodzone przez kwas szkliwo zębów.
Jeśli problem się powtarza należy udać się do gastrologa…
Tętnicze ciśnienie krwi podlega zmianom rytmicznym, osiągając maksimum w czasie skurczu komór, gdy krew jest wyrzucana do tętnic i obniżając się w czasie rozkurczu komór (ciśnienie rozkurczowe). Normalne ciśnienie skurczowe wynosi u człowieka 120-140 mm Hg, podczas gdy ciśnienie rozkurczowe 75-90 mm Hg. Wartość ciśnienia zmienia się znacznie w zależności od licznych czynników, w tym od wieku, płci, czynników dziedzicznych, stanu fizycznego i emocjonalnego. Przy każdym skurczu komór krew wtłaczana do aorty powoduje przejściowe rozciągnięcie jej sprężystych ścian. Ten nieco rozszerzony fragment przenosi się jako fala wzdłuż ścian naczyń tętniczych i przechodzi przez wszystkie tętnice i tętniczki. Zjawisko to nosi nazwę fali tętna lub po prostu tętna. Najwygodniej wykryć tętno kładąc palec na jednej z tętnic przebiegających powierzchownie, np. w przegubie ręki. Puls nie jest sygnałem dopływu krwi do przegubu, lecz przeniesieniem wzdłuż sprężystych ścian tętniczych uderzenia krwi wyrzuconej nagle z aorty pod ciśnieniem. Puls biegnie niezależnie od prądu krwi czy ciśnienia, 10-15 razy szybciej niż krew. Jego szybkość jest w przybliżeniu jednakowa w całym układzie tętniczym w odróżnieniu od ciśnienia krwi obniżającego się w tętnicach wraz z odległością od serca.
Jeżeli przetnie się tętnicę, tryska z niej intensywnie krew, co wskazuje, że znajduje się ona w układzie krążenia pod ciśnieniem. Pierwsze doniesienia o pomiarach ciśnienia krwi dochodzą z 1733 r., od angielskiego biologa Stefana Halesa, który podłączył pionowo szklaną rurkę z tętnicą szyjną konia. Krew osiągnęła w rurce wysokość 290 cm i jej poziom rytmicznie się wahał, podnosząc się przy każdym skurczu serca i obniżając się przy rozkurczu. Obecnie najczęściej mierzy się ciśnienie krwi za pomocą sfigmomanometru, czyli urządzenia, w którym pionowa rurka wypełniona jest rtęcią zamiast krwi czy wody. Rtęć jest 13 razy cięższa od wody i dlatego wystarcza kolumna o długości kilkunastu centymetrów, aby równoważyć ciśnienie krwi. Zgodnie z umową ciśnienie krwi podaje się w milimetrach słupa rtęci. Ciśnienie krwi różni się wyraźnie w różnych częściach łożyska naczyniowego. Najwyższe ciśnienie jest w aorcie, w pobliżu serca, gdzie normalnie wynosi ono ok. 140 mm Hg, tj. wypełnia pionową rurkę 14-centymetrowej długości. Następnie maleje ono stopniowo w tętnicach, tętni- czkach i naczyniach włosowatych w miarę zwiększania się odległości od serca. Jeszcze niższe ciśnienie jest w żyłach, przy czym najniższe - w żyłach głównych górnej i dolnej; osiąga ono wartość 0 mm Hg tuż przed wejściem do prawego przedsionka. Duży spadek ciśnienia krwi stwierdza się pomiędzy tętniczkami a małymi żyłami, ponieważ przy przepływie przez naczynia włosowate występuje największe tarcie. Różnice w ciśnieniu krwi ujawniają się najwyraźniej w szybkości i sile z jaką krew wypływa z przeciętych naczyń - szybki, potężny wyrzut z tętnicy i powolny wypływ z naczyń włosowatych i żył.
Naczynia włosowate łączą się w większe naczynia - żyły - których konary łączą się w coraz większe naczynia, doprowadzające krew do prawego serca. W żyłach znajdujemy zasadniczo te same co w tętnicach trzy warstwy tkankowe. Są jednak pewne różnice, mianowicie środkowa warstwa w żyłach jest cieńsza i znacznie słabiej rozwinięta niż w tętnicach o porównywalnej wielkości; żyły są mniej umięśnione niż tętnice, przy czym średnica żył jest większa niż tętnic; żyły nie mają połączeń z układem nerwowym, a w warstwie wewnętrznej brak sprężystej błony. W niektórych żyłach występują wewnętrzne zastawki, które zapobiegają cofaniu się krwi. W zasadzie układ krążenia żylnego jest równoległy do przebiegu tętnic. Krew spływa z obu stron głowy dwiema dużymi żyłami szyjnymi - wewnętrzną i zewnętrzną prawą i lewą, będącymi odpowiednikami tętnic szyjnych. Każda para żył szyjnych łączy się z odpowiednimi żyłami podobojczykowymi, które z kolei zespalają się tworząc żyłę główną górną odprowadzającą krew do prawego przedsionka. Żyły udowe biegną z nóg do żył biodrowych, zbierających krew z kończyn dolnych do żyły głównej dolnej, która wpada do prawego przedsionka. W jej przebiegu w jamie brzusznej żyła główna dolna zbiera krew z żył nerkowych i żyły wątrobowej.
Tętniczki rozgałęziają się do mikroskopijnych naczyń, zw&nych włosowatymi, wytworzonych z pojedynczej warstwy komórek śródbłonka. Znajdują się one we wszystkich tkankach ciała, tworząc niejako sieć, czyli łożyska naczyń włosowatych o największym ich zagęszczeniu w obszarach odznaczających się najbardziej „intensywną aktywnością metaboliczną, np. w mózgu, sercu, wątrobie itd. Średni przekrój naczynia włosowatego wynosi ok. 7 ¡im; jest to wielkość krwinki czerwonej. Liczba tych naczyń jest niewyobrażalna - gdyby wszystkie kapi- lary połączyć ich końcami w jedną nić, to jej długość wyniosłaby ok. 93 000 km. Ponieważ całkowita pojemność naczyń włosowatych jest większa niż całkowita objętość krwi, jest oczywiste, że nie wszystkie naczynia włosowate mogą być jednocześnie otwarte. W dowolnym momencie krew może przepływać tylko przez jedną sieć włosowatą, przy czym przesunięcia następują zgodnie z zapotrzebowaniem tkanek. Liczne dane wskazują, że stężenie tlenu i składników odżywczych w krwi naczyń włosowatych jest większe niż w okolicznych komórkach, co powoduje, że substancje te przenikają z krwi do komórek i tkanek. Odwrotnie, stężenie zbędnych produktów metabolizmu i dwutlenku węgla jest większe w komórkach i tkankach otaczających niż w krwi naczyń włosowatych, co warunkuje przenikanie tych substancji do krwi.